Twee kinderen, drie startups, één stem

Elke tool die ik ooit heb uitgebracht begon als een persoonlijke noodsituatie. Keebyes noodsituatie had twee namen, en een daarvan was nog geen zes maanden oud.

Dit is de situatie waarin de app werd geboren. Ik werk met startups waar veel op het spel staat, waarin meer dan $1M is geïnvesteerd en waar uitleveren telt. Niet één startup: meerdere, parallel, elk met een eigen codebase, eigen prioriteiten, een eigen "dit had gisteren al af moeten zijn". Dat werk komt niet binnen als een nette wachtrij. Het komt binnen als lanes: een migratie in de ene, een review in de andere, een incident-postmortem in een derde, en per lane een Slack-kanaal dat zich op de achtergrond vult.

En toen kregen we ons tweede kind.

Wie ooit een slapende baby heeft vastgehouden kent de specifieke natuurkunde ervan: je hebt één arm, misschien. Je bent, functioneel gezien, urenlang een eenhandige developer. Ondertussen pauzeren de lanes niet. De agent is klaar met zijn refactor en wacht op richting. De vraag van die andere klant ligt daar te verouderen. Je typsnelheid — het ding waar je hele output stiekem doorheen loopt — is net met meer dan de helft gekort.

De rekensom die stukliep

De belofte van AI-codeeragents is echt. Claude Code voert daadwerkelijk een refactor over meerdere bestanden uit terwijl jij iets anders doet. Draai twee of drie lanes en je opereert op papier op een veelvoud van jezelf. Iedereen die 10x output najaagt heeft deze pitch gelezen.

Maar dat veelvoud heeft een noemer die niemand noemt: elke lane komt vooruit op natuurlijke taal die jij produceert. Prompts, bijsturingen, reviews, antwoorden. Als het produceren van die taal twee vrije handen en een volledige contextwissel naar het juiste venster vereist, dan zijn je lanes helemaal niet parallel — ze worden in tijdplakjes door één knelpunt geperst. Een lane toevoegen voegt coördinatiekosten toe totdat de "vermenigvuldiger" stilletjes overhead wordt.

Ik voelde het knelpunt fysiek. Ik had de volgende instructie volledig gevormd in mijn hoofd — "draai de schemawijziging terug, behoud de API-hernoeming, draai de migratie opnieuw" — en daar bleef hij dan hangen, in de wachtrij achter een baby, een boterham, of mijn eigen handen die middenin een taak in een andere lane zaten. De gedachte was instant. De aflevering was het knelpunt.

Je hebt geen 10x handen nodig. Je hebt een tweede uitvoerkanaal nodig.

Waarom de bestaande tools niet pasten

Ik heb dictatietools geprobeerd — er bestaan goede, en dat zeggen we onomwonden op onze vergelijkingspagina's. Maar mijn eisen waren gevormd door precies de dag die ik zojuist beschreef, en drie ervan bleken niet onderhandelbaar.

Het moest werken in terminals. Mijn lanes leven in iTerm2 en tmux, vaak over SSH. Invoegen via klembord-plakken breekt juist op die plekken. Ik had iets nodig dat kon typen — synthetische toetsaanslagen, zo getimed dat een terminal het bijhoudt.

Het moest lokaal zijn. Wat ik dicteer is het binnenwerk van andermans bedrijven: onuitgebrachte producten, beslissingen die investeerders raken, securitydiscussies. "We sturen audio naar de cloud, maar verantwoord" is een prima antwoord voor veel gebruikers. Het kon het mijne niet zijn. Speech-to-text moest op mijn eigen hardware draaien, aantoonbaar, desnoods met de wifi uit.

Het moest onzichtbaar zijn. Geen appvenster, geen modus om in te gaan. Toets vasthouden, spreken, loslaten, weg. Een tool die zijn eigen lane opeist ondermijnt het doel.

Dus bouwde ik het. Keebye is een kleine native macOS-menubalk-app — Tauri, dus hij blijft licht — met precies die vorm: houd rechter ⌘ ingedrukt, spreek, en de woorden landen in het bewerkbare veld met focus. On-device modellen (een op Engels afgestemde standaard, een optionele engine met 25 talen, of die van Apple zelf), offline na de eerste download, regelgebaseerde opschoning met een optionele lokale-LLM-politoer, een woordenboek voor projectjargon, geschiedenis met alleen tekst die zichzelf na 30 dagen verwijdert, en geen telemetrie. Dat zijn geen foldertermen; het is de eisenlijst van die bank, met die baby.

Wat er echt veranderde

Ik wil hier voorzichtig zijn, want oprichtersverhalen glijden makkelijk af naar fictie. Ik ga je geen procentuele verbetering geven; ik heb er nooit een gemeten, en ik zou het getal van wie dan ook sowieso wantrouwen.

Wat ik je wél kan vertellen is hoe de dagen nu voelen. De gevormde-maar-onafgeleverde instructie is grotendeels verdwenen: wanneer een lane richting nodig heeft, kijk ik ernaar, houd de toets ingedrukt en zeg het gewoon. Antwoorden aan mensen — de Slack-berichten die vroeger uren lagen te verouderen omdat antwoorden betekende dat je een lane in de steek liet — gaan de deur uit in de tussenruimtes, ingesproken in welk venster ook focus heeft. En de eenarmige uren zijn geen dode uren meer. Sommige van de beste richting die ik geef ontstaat staand, ijsberend, met een slapend kind op de arm.

De eerlijke grenzen zijn er nog steeds. Dictatie denkt niet voor je; een gemompelde, halfgevormde prompt levert een gemompeld, halfgevormd resultaat op, gesproken of getypt. Keebye is early-access-software met de ruwe randen die daarbij horen. En stem is een aanvulling op handen, geen vervanging — ik typ nog steeds volop, alleen niet langer als het enige faalpunt voor alle lanes tegelijk.

De these, als er één is

Het 10x-developerdiscours stelde zich altijd één persoon voor die sneller typt. Wat er werkelijk is aangekomen is vreemder: één persoon die dirigeert — meerdere semi-autonome lanes, elk wachtend op een zin. In die wereld is je hefboom niet je aanslagen per minuut. Het is hoe goedkoop je intentie kunt afleveren bij de lane die het nodig heeft, in welke fysieke situatie je ook zit.

Voor mij bleek het goedkoopste kanaal het kanaal dat ik altijd al had.

Lijken jouw dagen hier enigszins op, dan staan de workflowdetails in Claude Code aansturen met je stem, en is Engels niet de taal waarin je denkt, lees dan waarom dictatie niet alleen Engels zou moeten zijn. Keebye is in early access voor macOS; start hieronder je gratis proefperiode. Het is gebouwd in precies de situatie die het bedient: één arm vol, lanes lopen door.